Saturday, September 22, 2018

Friday, February 16, 2018

Debat ontbreekt over stijging Nederlands defensiebudget

Wendela de Vries
Door Wendela de Vries

Wat het aftreden van Halbe Zijlstra eens te meer duidelijk heeft gemaakt: sommige Nederlandse politici schilderen Rusland wel erg graag af als grote bedreiging. In zijn algemeenheid is het veiligheidsdebat in Nederland momenteel nogal eenzijdig. Kort gezegd komt dat neer op: er is sprake van grote dreiging onder meer door Rusland, de krijgsmacht hangt van touwtjes en elastiekjes aan elkaar, er moet dus hoognodig veel extra geld naar defensie. Dit voorjaar zal minister Ank Bijleveld dan ook met een bijgestelde defensiebegroting komen, nadat het vorige kabinet al 900 miljoen extra voor de krijgsmacht beschikbaar had gesteld. Nederlandse dagbladen ondersteunen het beeld van een krijgsmacht in zeer slechte staat met paginagrote artikelen als: “Trump heeft gelijk: wij doen te weinig aan defensie” (NRC 23 mei 2017) “Een uitgehold leger” (NRC 9 feb. 2017) en “Anderhalf miljard is pas het begin van herstel Defensie” (Trouw 16 okt. 2017). Van rechts tot bijna helemaal links staat Nederland pal voor het vaderlandse leger. Kritische vragen worden nauwelijks gesteld.

Is het echt zo erg gesteld met de Nederlandse krijgsmacht? Is er sprake van onvoldoende budget terwijl de vijand aan de poorten rammelt? Het probleem is eerder dat we als klein land vinden dat onze krijgsmacht alles moet kunnen.

Geen publiek debat over defensie 

Ten tijde van de economische crisis moest het ministerie van defensie net als andere ministeries bezuinigen. Een groep 'interdisciplinaire, interdepartementale en internationale' deskundigen kreeg opdracht te onderzoeken op welke dreigingen krijgsmacht zich moet voorbereiden en welke opties daarvoor zijn. In 2010 werden deze 'Verkenningen' afgesloten met een degelijk rapport met vier mogelijke scenario's, variërend van pakweg alleen landsverdediging en rechtshandhaving tot volop meedoen in een grote aanvalsoorlog. Een mooi keuzepakket, waarover echter nooit de beoogde maatschappelijke discussie heeft plaatsgevonden. De Verkenningen verdwenen in een la en in plaats van keuzes te maken werd over de hele linie op defensie overal een beetje bezuinigd. Waarschijnlijk was de regering huiverig om een serieus publiek debat te voeren over de rol van de krijgsmacht. Een deel van de kiezers gelooft immers dat Nederland een soort vredesleger heeft; Nederlandse soldaten zijn er om scholen te bouwen voor meisjes in Afghanistan. Als bij deze kiezers doordringt dat in Afghanistan gewoon een oorlogsmissie is uitgevoerd, met zware wapens en burgerslachtoffers, zouden sommige politieke partijen het wel eens lastig kunnen krijgen. We horen niet voor niets zo min mogelijk over burgerslachtoffers bij onze militaire missies. De kruistocht voor meer openheid, van onder meer journalist Sinan Can met zijn documentaire De slag om Chora, krijgt weinig weerklank. Anders dan in ons omringende landen zijn de cijfers over burgerslachtoffers bij Nederlands optreden geen onderdeel van het publiek debat.

Het gevolg van het niet maken van keuzes is dat Nederland op militair gebied een klein land met grote ambities is. En dat legt zware druk op het defensiebudget. Nederland doet mee aan veel militaire missies. Daardoor slijt het materieel snel – het personeel overigens ook. Apaches kunnen niet goed tegen woestijnzand. Er is veel duur onderhoud nodig aan de wapens die we meenemen naar Afghanistan, Irak en Mali. Een andere grote hap uit het defensiebudget wordt genomen door de luchtmacht (tot jaloezie van de marine) voor 37 dure F-35 gevechtsvliegtuigen. In het parlement wel gepresenteerd als een toestel dat 'onze mensen in Afghanistan' moet verdedigen, maar vooral zo duur omdat het kan worden ingezet bij een aanvalsoorlog ver weg, tegen pak 'm beet China. De 'stealth' (onzichtbaar voor radar) F-35 kan voorop vliegen bij de aanval om de luchtverdediging van de vijand uit te schakelen, waarna het land open ligt voor verdere bombardementen. Verder is de F-35 geschikt voor de nieuwe generatie kernwapens, die de wat verouderde vrije-valbommen gaan vervangen die op vliegbasis Volkel klaarliggen. De druk op het defensiebudget is dus mede zo groot vanwege grote militaire ambities in tijden van bezuiniging.

Verhoging defensie-uitgaven

Na de bezuinigingsperiode is het defensiebudget door de 900 miljoen extra van het vorige kabinet weer op het niveau van voor de crisis; grofweg 8 miljard euro. Daar zal het niet bij blijven: er komt in elk geval nog 1,5 miljard bij zodat defensie in 2021, aan het einde van deze kabinetsperiode, op 9,5 miljard zit. In het eindrapport van de Verkenningen werd nog geschreven dat "een besluit ter verhoging van het niveau van defensie-uitgaven met structureel 1,5 miljard in de periode 2020-2030 een aanzienlijke versterking van de krijgsmacht mogelijk zou maken in aanvulling op opheffing van structurele knelpunten in de bedrijfsvoering. De omgevingsanalyse van de Verkenningen geeft vooralsnog geen aanleiding een dergelijke vergaande verhoging te overwegen, al valt de noodzaak daarvan in de toekomst niet uit te sluiten." Blijkbaar vindt de regering de veiligheidssituatie in de afgelopen 8 jaar dermate verslechterd dat een forse versterking van de krijgsmacht nu nodig wordt geacht. Vraag het Halbe Zijlstra; Poetin staat al bijna bij Lobith.

De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid is ook niet te beroerd de dreigingen nog eens fors aan te zetten In een deze zomer gepresenteerd WRR rapport wordt een veelheid aan dreigingen geïdentificeerd. Rusland, het instabiele Midden-Oosten en Noord-Afrika, terrorisme en IS, klimaatverandering, vluchtelingen, cyberaanvallen. En blijkbaar meent men deze dreigingen het beste tegemoet te treden door een versterkte krijgsmacht. Opties als meer diplomatieke inzet, streven naar wapenbeperking, afzien van wapenexport en militaire interventies en een goed klimaatbeleid lijken meer voor de hand te liggen. Vraag een militair een probleem op te lossen en hij (m/v) zal met militaire middelen aankomen; dat is nu eenmaal wat hem ter beschikking staat. Maar van een wetenschappelijke raad zou men een bredere blik mogen verwachten. De logische vraag of wij ons tegen trollen, vluchtelingen en groene mannetjes moeten verdedigen met meer wapens, of dat andere middelen beter zijn, wordt niet gesteld. Laat staan beantwoord.

Er is een sterke druk om het defensiebudget op te trekken tot 2% van het BNP. Voor Nederland zou dat neerkomen op nog een 5 miljard euro extra voor de krijgsmacht. Dat streefbedrag is op verschillende NAVO vergaderingen geformuleerd maar is niet, zoals sommige kranten schrijven, een NAVO verplichting (FD) of zelfs NAVO-lidmaatschapsgeld (AD). Het is een politiek drukmiddel om het budget omhoog te krijgen, maar heeft geen relatie met enige dreigingsanalyse. Een dreiging wordt niet opeens meer of minder als een BNP groeit of daalt. Van dit budget zou 20% moeten gaan naar nieuw materieel. Voor het winnen van een moderne oorlog is niet de hoeveelheid manschappen maar het technisch niveau van je wapens doorslaggevend. De tendens is dus: mensen eruit, machines erin. Daarom kon de dienstplicht ook worden afgeschaft; al die jongens (en sinds kort vallen ook meisjes onder de dienstplicht – alleen de opkomstplicht is afgeschaft) zijn niet nodig. Er zijn vooral technische specialisten nodig. Knelpunt zit in het vinden van voldoende opgeleid technisch personeel, een probleem dat defensie gemeen heeft met veel andere werkgevers in Nederland.

De druk om het defensiebudget te verhogen wordt mede opgevoerd door het dreigement van Trump om Europa aan zijn lot over te laten als het voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten. Maar het is een slecht idee om het bizar hoge defensiebudget van de VS als maatstaf te nemen voor ons eigen budget. Het Amerikaanse militaire budget is hoger dan dat van de daarna volgende zes landen samen. De Amerikanen raken hun positie als economische wereldmacht in snel tempo kwijt aan China. Wat hen rest is de positie als militaire wereldmacht. De VS bewapent zich vooral voor een oorlog tegen China. Wat dat betreft is de NAVO inderdaad 'obsolete' zoals Trump het in een van zijn oprispingen uitdrukte. De belangen van Europa en de VS lopen lang niet overal parallel. Een gezamenlijke Russische vijand zou de NAVO kunnen verenigen, maar Rusland zal Europa niet militair aanvallen. Het geeft minder uit aan defensie dan Frankrijk en Duitsland samen. En is economisch niet sterk genoeg om een oorlog met Europa lang te kunnen volhouden. Rusland is zowel militair als economisch een middelgrote mogendheid, die nog meetelt op het wereldtoneel omdat het kernwapens heeft.

Europese defensie wordt gestimuleerd

Wat is de rol van de Europese Unie in de groei van het defensiebudget? De Britten zijn altijd sterk tegen militaire stappen door de EU geweest, die ze beschouwen als concurrerend met de NAVO en de Atlantische samenwerking. Brexit geeft nu politieke ruimte. Sommige EU landen zijn groot voorstander van een gezamenlijke Europese defensie. Dat zou de krijgsmacht goedkoper en efficiënter kunnen maken. Tussen een beperkt aantal landen wordt al samengewerkt. Zo hebben de Nederlanders en de Belgen een gezamenlijke marine en werkt de Nederlandse landmacht naar tevredenheid samen met Duitsland. Maar militaire samenwerking met alle EU landen is heel wat complexer dan bi- of trilaterale samenwerking met de 'buren'.

De Europese Commissie ziet graag meer samenwerking. Het politieke initiatief is echter niet aan de Commissie, maar aan de lidstaten, Duitsland en Frankrijk voorop. Het is afwachten wat Merkel en Macron de komende jaren zullen doen. In het nieuwe Duitse regeerakkoord is de intentie opgenomen om het defensiebudget te verhogen. Als wisselgeld wordt beloofd dat er ook wordt geïnvesteerd in zaken als internationale samenwerking en conflictpreventie. Hoe dat gaat worden ingevuld is afwachten, maar in elk geval wordt erkend dat andere dan militaire middelen van belang zijn voor een stabiele wereld. De Franse regering heeft het defensiebudget flink verhoogd en wil zelfs 35% aan nieuwe materieelsinvesteringen doen. Dat is een mooie opsteker voor de Franse militaire industrie.

De Europese Commissie grijpt naar economische maatregelen om EU-defensie te stimuleren. Sinds enkele maanden is het mogelijk voor militaire bedrijven om uit Brussel onderzoekssubsidies voor de ontwikkeling van nieuwe wapens te krijgen. Van 2017 tot en met 2020 zal € 590 miljoen naar de militaire industrie worden gekanaliseerd via het Europees Defensie Fonds, en van 2021 tot 2027 is het geplande minimumbedrag € 10,5 miljard (€ 1,5 miljard / jaar). Deze bedragen moeten uit de EU-begroting worden gehaald, terwijl de lidstaten geacht worden dit fonds aan te vullen met ten minste 2 miljard euro in 2017-2020 en ten minste 28 miljard euro in 2021-2027. Het is een doorbraak waar de militaire industrie lang voor heeft gelobbyd. Tot voor kort werd wapenproductie beschouwd als een zaak van nationale lidstaten, verbonden met hun veiligheidsbeleid, waarin de EU geen rol speelde. De nu ingevoerde onderzoekssubsidies worden geacht de werkgelegenheid en kennisontwikkeling in de EU te stimuleren, en de exportpositie van de militaire industrie te verbeteren. Ook is er geld beschikbaar voor gezamenlijke ontwikkeling van wapensystemen die naar mening van de EEAS (de European External Action Service, het 'Buitenlandse Zaken' van de EU) ontbreken in het Europese spectrum. EU buitenlandvertegenwoordigster Mogherini hoopt dat landen door gezamenlijke wapenproductie meer militair gaan samenwerken. Een erg sterke logica is dat niet. Alle gezamenlijke wapenprojecten van de afgelopen 30 jaar kenmerkten zich door grote kostenoverschrijding en grote vertraging, vooral omdat landen hun eigen industrie bleven bevoordelen boven anderen. Extra geld uitgeven zal niet leiden tot effectievere Europese wapenproductie als landen hun wapenproductie-autonomie niet willen opgeven (om strategische dan wel om economische redenen).

Voor een gezamenlijk Europees militair beleid is politieke wil nodig. Economische instrumenten inzetten, zoals de Commissie nu doet, is vooral erg prettig voor de aandeelhouders van militaire bedrijven maar biedt weinig garantie voor politieke ontwikkelingen. Ook bij het plan van de lidstaten ter versterking van de gezamenlijke Europese militaire slagkracht, de Permanent Structured Cooperation (Pesco), staat de wapenindustrie centraal. Afgelopen januari hebben 25 lidstaten afgesproken hun aankoopbeleid meer op elkaar af te stemmen, hindernissen voor militaire samenwerking weg te nemen, en bovendien hun defensiebudget te verhogen. Goedkoper zal het er dus voorlopig niet op worden. Het proces staat nog in de kinderschoenen, onduidelijk is bijvoorbeeld hoe het zich zal verhouden tot de NAVO en of er aparte of overlappende structuren komen. Het feit dat de VS lichtelijk nerveus worden van dit proces kan er op duiden dat de Europese wapenindustrie hier inderdaad een flinke impuls van zal krijgen. De Amerikaanse wapenindustrie heeft zijn globale dominante positie, naast een grote verzekerde buitenlandse afzet onder het Foreign Military Sales programma, ook te danken aan verzekerde klandizie van het Pentagon. Als Europa zijn eigen binnenmarkt met verzekerde afzet gaat creëren zal dat de Amerikaanse reuzen niet meteen van de sokken blazen maar wel serieus beconcurreren. De niet gestelde vraag blijft natuurlijk of Europa vreedzamer en veiliger wordt als veiligheidsproblemen worden aangepakt met militaire middelen en meer wapenaankopen.

Wendela de Vries 15/02/2018
www.stopwapenhandel.org

Wednesday, February 7, 2018

A European Army under German Command?

Is Germany ready to become the major military power in Europe? Are the Dutch happy to become a part of the German army? Does Europe want to play a military role in the world, like the Unites States?

What about Russia... is it a military threat to Europe? Do "the Russians" want to invade the Baltic States? Or is Russia an integral part of Europe or should it be supported to become again a part of Europe?

And what about China, is it only increasing its military power to protect its economic presence in Asia, Africa, Latin America, and Europe? How much has China already invested or bought in Europe?

To anwer these questions one has to inform oneself. No need to leave your house and visit a library, most information is available on your screen, via internet.

Here are a few articles that may help you finding answers to the questions above:

Germany Is Quietly Building a European Army Under Its Command ...

Europe faces defense spending challenge

The Military-Industrial Complex Is Fundamentally Changing the European Union

Chinesische Investitionen in Europa erreichen neues Rekordniveau

Does Russia Belong to Europe?

Wednesday, April 6, 2016

Lezing Zygmunt Bauman, april 2016

Op zaterdag 2 april 2016 hield de Pools-Britse socioloog Zygmunt Bauman (1929) in het kader van het economie & filosofie-festival G10 in de Westerkerk in Amsterdam een indrukwekkend verhaal.

Bauman is oud en doof, maar spreekt krachtig en betrokken de mensen in de Westerkerk toe. 
Zijn verhaal werd ingeleid door de Amsterdamse filosofe Marli Huijer.

In haar inleiding legt Marli Huijer uit: Bauman ziet de holocaust als een gevolg van de moderniteit, als een veel te ver doorgevoerde technocratisering en bureaucratisering van het sociale leven. Volgens hem leven we nu in een tijdperk zonder morele verplichtingen. Het individuele leven wordt als belangrijker ervaren dan de gemeenschap. Het sociale is volatiel, steeds wisselend. Mensen lijken nu op toeristen, consumenten, die niet met anderen verbonden zijn maar allemaal op weg zijn om te consumeren en te genieten. Ze zijn niet meer geworteld; zijzelf en de wereld om hen heen zijn vloeiend. Ze zijn van een zware in een lichte moderniteit terechtgekomen, maar dat heeft existentiële problemen met zich meegebracht. Mensen voelen zich onzeker, ze zijn obsessief bezig met gezondheid en veiligheid en willen vreemdelingen op een afstand houden. Terwijl de Europeanen als toeristen op weg zijn in hun leven, vinden ze tegenover zich de vluchtelingen die noodgedwongen naar hen toe komen. 

“De wereld om ons heen is vloeibaar,” zegt Bauman aan het begin van zijn lezing. Alles is flexibel geworden: werk, ervaring, kennis, politiek, economie. De dingen die je gisteren leerde, zijn morgen waardeloos. We hebben niet meer een cultuur van leren, maar van vergeten. Na de lagere sociale klasse wordt nu ook de middenklasse onzekerder en armer, men heeft geen vaste grond meer onder de voeten. Er dreigen explosies, maar men weet niet waar en wanneer. 

Ook na de Eerste Wereldoorlog, in de jaren’20 van de twintigste eeuw hadden we zo’n periode. In de tijd voor de Eerste Wereldoorlog was het devies: je moest je scholen, de wereld zou steeds beter worden. Maar in de jaren ’20 kwam een periode van massale werkloosheid, je kon niet meer vertrouwen dat het leven beter zou worden. De staat en het kapitaal, die tot die tijd gescheiden entiteiten waren, gingen toen samenwerken. De staten kregen dictators, zoals Hitler en Stalin, en na de Tweede Wereldoorlog sterke leiders, die invloed konden uitoefenen op het kapitaal. Die staatsinvloed werkte tot de de jaren ’70 van de twintigste eeuw. Toen kwamen er een hoge inflatie en een grote werkloosheid, en toen werd er een magische ingreep gedaan om de boel weer te laten functioneren, met het neo-liberalisme van Friedman, Thatcher en Reagan. De staat trok zich terug en de markten zouden voortaan het werk doen. In het begin werkte het. Na ‘70 kwam er dertig jaar van consumentisme. De banken stimuleerden de mensen om creditkaarten te nemen en leningen aan te gaan. In 2008 knapte de ballon, en kwamen we in een depressie terecht die nu nog voortduurt. Een kleine bovenlaag heeft het veel beter gekregen, de meeste mensen boeren achteruit. 

Maar: deze keer is er geen gemakkelijke oplossing. De staat en het kapitaal zijn beiden in discrediet geraakt. De grote multinationals drijven, buiten het bereik van staten, over de aardbol, er is geen politieke instelling in de wereld die tegen ze opkan. Een land als Griekenland werd door het kapitaal gedwongen om de principes van democratie te schenden. We komen in een gewelddadige Hobbesiaanse wereld terecht. Vroeger hadden werknemers een band met hun bedrijf, ze bleven er lang, er was zekerheid. In plaats van waardering heerst er nu angst tussen het bedrijf en de werknemers, elk moment kunnen ze ontslagen worden. Voor bange mensen is het moeilijk om solidair met elkaar te zijn; afgunst en competitie gaan opspelen tussen mensen. 

Ook is er wantrouwen in de politiek; politieke partijen worden als ongeloofwaardig en corrupt gezien. Regeringen verliezen de band met de bevolking, die hen aan de macht bracht. Regeringen willen niet langer sociale maatregelen beloven, het tijdperk van de welzijnsstaat is voorbij. In deze omstandigheden zijn de terreuraanvallen op Parijs en Brussel bijna een godsgeschenk: François Hollande bijvoorbeeld, de minst populaire president van Frankrijk ooit, werd na zijn harde taal over oorlog tegen het terrorisme, het sluiten van de grenzen en het afkondigen van de noodtoestand opeens weer populair. In die zin hebben regeringen en terroristen baat bij elkaar: regeringen versterken de security, de politiecontrole van de staat, van sociale problemen worden veiligheidsproblemen gemaakt - en de terroristen krijgen maandenlang gratis publiciteit. 

Victor Orban, de premier van Hongarije, zei: Alle terroristen zijn migranten. Niet waar; de terroristen zijn bijna allemaal in Frankrijk en België geboren. In Frankrijk zijn 22 % van de jongeren werkloos, onder de allochtone jongeren is dat 50 %. 5000 jongeren in Europa lieten zich recruteren voor de jihad in Syrië. Bommen maken is gemakkelijk en goedkoop. De media zijn gretig om de terreur uit te zenden. Mensen worden bang gemaakt. De angst van mensen wordt geprojecteerd op buitenlanders. 
Op de korte termijn ben ik pessimistisch, zegt Bauman. Op de lange termijn ben ik optimistisch, net als de Italiaanse denker Antonio Gramsci. De Duitse filosoof Immanuel Kant benadrukt dat gastvrijheid belangrijk is, dat we allemaal mensen zijn. Ik woon al 46 jaar in hetzelfde huis in Leeds. Vroeger kwamen er alleen witte schoolkinderen voorbij, nu kinderen in alle kleuren. Bauman citeert de Franse filosoof Emmanuel Levinas: “Moreel zijn is geen recept voor een gemakkelijk, gelukkig leven. Je denkt steeds: ik heb niet alles gedaan wat ik kon doen.” Hij pleit voor een terugkeer van het morele, van bescheiden, zich verantwoordelijk voelende en handelende mensen. 


Verslag van Aafke Steenhuis

Tuesday, March 1, 2016

Syrian Crisis Revisited - Analysis and Possibilities for Action

The Roles and Responsibilities of Syria, Israel, US, Europe, Turkey, Iran, Russia and the Gulf States

Robert Simons
By Robert Simons
Robert Simons, a former correspondent in the Middle East, attended the last Golfgroep meeting on Syria. The appeal from the group to do something rather than just analyse and listen, prompted him to write about the current situation and the possibilities of action. 
As the political and military situation in and around Syria becomes complexer by the day there are quite a few means at our disposal in which public advocacy can work.

First of all we have to identify the players and the alliances in the Middle Eastern region in order to alert governments, parliaments, international organisations and public opinion.

Awareness should be raised through the media to put public pressure at work.

THE PLAYERS AND THE ALLIANCES

Syria, Iran and Russia
The Syrian leader Bashar al-Assad is being supported by Iran, Hezbollah and Russia.
While the Syrian army with the support of Iranian troops and Hezbollah fighters is fighting opposition forces mostly in the west and south of the country, the Russian air bombardments target mostly the Free Syrian Army and other moderate rebel groups.
It is remarkable, that Israeli prime minister Bibi Netanyahu flew to Moscow immediately after the Russian announcement about its participation in the Syrian war on the side of Assad. The Russian and Israeli leaders agreed not to attack each other. Apart from preventing attacks against each others air forces Putin agreed not to attack the Israeli occupied Golan heights, while Bibi promised not to attack Syrian troops. 

NATO
On the other side the western alliance formed by the US, France, the UK and smaller countries like The Netherlands has from the beginning been supporting the so-called Free Syrian Army.
While the Americans have mostly been targeting ISIS, they have also trained fighters in Jordan, who after completion of their training often joined ISIS. 
Allied, Russian and Syrian bombardments have led to hundreds of thousands of Syrian civilians being killed or injured, while millions of Syrians fled to neighbouring countries like Jordan, Lebanon and Turkey. 
From the last two countries many refugees tried to reach Europe. However, the Gulf States like Saudi Arabia, Qatar and the United Arab Emirates (UAE) kept their borders closed for  Syrian refugees.

The awkward situation of Palestinian refugees
It is not widely known, that Palestinian refugees in Syria have nowhere to go. Before the civil war there were for instance some 300.000 Palestinian refugees living in the Yarmouk Camp near Damascus. 
Israel was the first country, which refused to let these Palestinians cross over to the Israeli occupied West Bank. 
As these Palestinians do not hold a  passport, they were also refused entry to Jordan and the European Union.

The Gulf States
The oil rich Gulf States Saudi Arabia, Qatar and the UAE have their own proxies in the Syrian war. 
S.A. while fighting a bitter war against the Houthis in Jemen, is allied with Al Nusra. Qatar is supporting groups, which are ideologically and religiously close to the Muslim Brotherhood.
As there are nowadays more than 90 different opposition groups fighting in Syria, alliances are not always clear. 
Politically, militarily and economically Saudi Arabia is closely linked to the USA, which is supplying the country with an abundance of weapons and military aircraft.
Saudi Arabia is in the Middle East also allied with the military dictatorship of Egyptian president Sissi and not so surprisingly with Israel. 
The Wahhabi monarchy, Qatar and the Jewish State have common strategic interests,  business and security links.

The responsibility of Israel
Israel bears to a great extent responsibility for the crisis situation in Irak and Syria. 
On the basis of false information about weapons of mass destruction in Irak supplied by the Israeli intelligence and security services to then American Secretary of Defence Donald Rumsfeld and his Deputy Paul Wolfowitz the Bush administration decided  in 2003 to invade Irak. The American occupation of Irak led to the instalment of a sectarian Shiite government,  the dismemberment of the Iraqi military and security forces, and to the exclusion of the Sunni population in government and in the newly established armed forces. On the basis of the dismissed and unemployed Sunni military in Irak  ISIS came into being.
The extremist nationalistic - religious government of Netanyahu is a clear winner during the  fighting and bloodshed in its neighbouring country. 
The victims of Israeli policies are - as always - the Palestinians who see more land taken, more Jewish settlements built, more Palestinian houses and villages on the West Bank destroyed, while the ongoing Israeli policy of ethnic cleansing of the Palestinian population is continued on an ever increasing scale. 
The situation in the Gaza Strip, where 1.8 million Palestinians are living under an Israeli blockade, is approaching an explosive humanitarian disaster.
All these Israeli war crimes are being perpetuated,while Palestinian rights are even more severely violated, and more Palestinians are either being killed by the Israeli army and Jewish settlers or imprisoned. 
While Israel is committing all these crimes against the Palestinian people, governments and most politicians look the other way, giving Bibi a free hand to execute his policies against the Palestinians in Israel and in the occupied territories. Strangely enough Israel is practically working together with rebel groups like Al Nusra, which has established positions on the Syrian side of the cease fire line on the Golan heights. 
A 400 bed hospital is operating in northern Israel to treat injured rebels from Syria. 

The special case of Turkey
Turkey under president Erdogan is a very special case. As a member of NATO it is supposed to be part of the American led alliance. 
On the other hand Turkey is waging a brutal war against its own  Kurdish citizens and the PKK in the east of the country as well as against the Kurdish population in northern  Syria. 
In its fight against the Kurdish YPG forces in Syria Turkey is clearly allied with ISIS. As a fierce opponent of the Assad regime Turkey is also  closely cooperating with ISIS by facilitating its operations. 
ISIS derives a large part of its income  by selling Syrian oil via Turkey. While professing to fight ISIS, weapons for its fighters enter Syria mostly via Turkey. 
And tens of thousands of foreign jihadi’s join ISIS via the Turkish border.
The loose alliance between ISIS and Turkey might be explained by one remark from Erdogan, who not long ago said, that he was dreaming about a resurgence of the Ottoman Empire, which should be directed against the shiites.

A role for China in the Middle East?
As a powerful political bystander China should not be disregarded in the Middle East turmoil. Chinese involvement in negotiations to solve the Syrian quagmire should seriously be considered. 
Obtaining its position as the second economic power of the world  China has during the last eight years become increasingly nationalistic and  self conscious.  
The Chinese government under President Xi Jinping is clearly looking for opportunities to ascertain itself - also politically - on the world stage. 
Without elaborating, President Xi in January 2016 declared, that China should play a greater role in the Middle East. 

Since the end of January 2016 a fragile pause in hostilities has been agreed among most sides in the Syrian war. It remains to be seen whether this pause will lead to a more permanent cease fire among the parties.

WHAT CAN BE DONE?

- Being opposed to the senseless bombardments by the American led coalition, the Russians and the Syrians, it is first and foremost necessary to declare and enforce a no fly zone over Syria to protect the civilian population.
- No deals should be made with Turkey nor money transferred to the Erdogan government before the Turkish authorities close their border for jihadi’s on their way to join ISIS and ISIS shipments of oil and weapons
- NATO should not allow Turkey to establish a so-called security zone along its border in northern Syria to restrict the areas under control of the Kurds and other opposition groups.
- Turkey should not be allowed to attack Kurdish forces in Irak and Syria allied with the American led coalition.
- A weapons embargo should  be declared against Saudi Arabia and the other Gulf states participating in or supporting the fighting in Syria.
- The Gulf States and first of all Saudi Arabia should be pressured to take their share of the refugees from Syria including Palestinian refugees.
- The EU should not make a distinction between Syrian and Palestinian refugees from Syria.
- Pressure should be put on Israel to let Palestinian refugees from Syria enter the Israeli occupied territories to join their Palestinian brethren.
- The Israeli blockade of the Gaza Strip should be lifted under effective EU pressure.
- The EU should forbid the import of all produce from Israeli settlements from the occupied Palestinian territories.
- The Netherlands should forbid the export of dogs to the Israeli army. 
These dogs are being used against Palestinian civilians, like the Germans used dogs against Jewish deportees and prisoners during World War II. 
By allowing the export of these dogs The Netherlands is condoning a flagrant violation of the right to protection of the civilian Palestinian population.
- The EU should suspend indefinitely its association agreements with Israel, while it is continuing to expand Jewish settlements, expropriate Palestinian land and in general violate the rights of Palestinians.
- Economic sanctions should be issued by the EU against Israel, if it continues to refuse to end completely settlement building in the occupied territories, and continues with its policies of  expropriation of Palestinian land, ethnic cleansing etc. 
Those sanctions should also be applied, if Israel continuous to block the reconstruction of the Gaza Strip, severely destroyed again in 2014 by Israeli bombardments.
- Bilateral and multilateral dialogues should be started with ISIS and organisations like HAMAS, Hezbollah and the PKK in order to find political solutions for the Middle Eastern conflicts.
- In view of the necessity to formulate alternative and long term solutions for all the conflicts in the Middle East the 4 to 1 state solution *) should be promoted and after its implementation be expanded.
- As the most populous country in the world and as a permanent member of the Security Council of the United Nations the Chinese government should be engaged as a neutral and unbiased power broker in future negotiations in the Middle East.

*) The 4 to 1 state solution is an idea developed by me as a long-term solution to various problems concerning Israel, Palestine and its neighbours. For decennia western governments have continued to pay lip-service to the 2 state solution for the Palestinian - Israeli conflict. This solution has become outdated and unrealistic by Israeli sabotage through land expropriation, building of Jewish settlements as well as the destruction of Palestinian villages and houses. Offering alternatives to the common thinking pattern a breakthrough in the non-existing negotiating process can be accomplished. By enlarging the territorial scale and by uniting Israel, Jordan, Lebanon and the occupied Palestinian territories into one state most humanitarian and political problems in this region can be solved.

Friday, February 19, 2016

Syria - what can we do to end the tragedy?

Paul Aarts being interviewed by young people.
Paul Aarts on Syria and the Middle East

On Wednesday 18 February 2016, we had a very informative meeting about the situation in Syria and the surrounding Middle Eastern countries. Our 'guide' was Paul Aarts who gave a panoramic overview of the various groups and countries engaged in geopolitical warfare, in which all have their own agenda and interests.

In the discussion after Paul's introduction various participants raised the question of what we, or "the world", could do to end this tragedy.

Also, there was a participant who asked why we, in the Netherlands, are not demonstrating against the bombing in Syria by Dutch air force.

A good question!

What can we do?

So far the question about Dutch bombing in Syria has led to a brief exchange between me and another participant of the Golfgroep who has a lot of experience as prominent member of the peace movement.

As soon as we come up with something that might make sense, I will report here.

What banner should we carry? 

A slogan suggested by my experienced peace 'fighter' was: "Drop food packages instead of bombs".

In a newsletter of PAX (peace movement organisation in the Netherlands) that I received this morning, I read that PAX advocates an arms embargo for Saudi Arabia... Should there not be a more general arms embargo for the whole region around Syria? Is there a possibility that something can be done to reduce the availability and use of arms in the region?

What else can we do?

What else can be done to reduce the misery of common people who are suffering from the fights and the bombings?

If anyone knows of peace promotion inititiatives -- at the level of movements pressurising governments -- in other countries, please let me know.